Ölüm Halinde Mal Rejiminin Tasfiyesi Davasını Kimler Açabilir? Bir Hikaye Üzerinden Hayat, Aşk ve Kaybediş
Hayat bir türlü öğrenmeye çalıştığım ama her defasında beni yeni sınavlarla test eden bir öğretmen gibi. Herkesin bir hikâyesi var, fakat bazı hikâyeler diğerlerinden daha fazla etkiler insanı. Kayseri’de bir gün, kısacık ama yıkıcı bir olayla, bu soruyu sordum: Ölüm halinde mal rejiminin tasfiyesi davasını kimler açabilir? Bunu düşünürken, aslında hissettiklerimi ve yaşadıklarımı keşfettim. İlişkilerin, sevgilerin ve kayıpların tam ortasında.
Bir Telefon Çağrısı ve Kayıp
O gün, evden dışarı çıkmaya hazırlıyordum. Güneş yavaşça yükseliyordu. Bir an, telefonum çaldı. Beni her zaman korkutan o derin, tanıdık ama aynı zamanda ürkütücü ses: “Başınız sağ olsun.” Ne olduğunu anlamadım, kafam karıştı. O an, gözlerimdeki buğuyu silip yeniden dünyaya baktım. “Bir hata olmalı” diye düşündüm. Ama bu hata değildi. Babam, birkaç saat önce kalp krizi geçirerek aramızdan ayrılmıştı.
Yarım saat sonra, evin içindeki sessizliği bir anda kabus gibi hissettim. Ne yapacağımı bilemedim. Kendimi kaybolmuş, hüsrana uğramış hissettim. Hızla, acıyla, düşünmeden birkaç adım attım. Ne yapmam gerektiğini, nasıl davranmam gerektiğini bilemediğim bir andı. O an aklımdan bir şey geçti: Babamın mallarının durumu ne olacak?
Mal Rejimi, Aşk ve Aile
Evdeki kaosun içinde, bir yandan da ölüm sonrası olan şeylerin ne olacağına dair sorularım zihnimi kurcalamaya başladı. Bu durum her şeyi karmakarışık hale getirmişti. Babamla annemin evliliği, benim için çok özel bir yer tutuyordu. Ama işte, ölüm… her şeyi değiştirebilecek bir şeydi.
Birçok insan, ölüm olayını doğal bir şey olarak kabul eder. Ama ben, tüm bu kayıpların arkasında bıraktığı maddi ve manevi yükü fark ettiğimde, duygusal karmaşanın yanına, bir de hukuki sorular eklemeye başladım. Babamın ölümünden sonra, annemin hakları ne olacak? Ölüm halinde mal rejiminin tasfiyesi davasını kimler açabilir? Bu soru, bazen ne kadar karmaşık ve zorlayıcı bir hale gelebileceğini hissettirdi bana.
Gözlerimdeki yaşla birlikte, aklımda bir başka düşünce belirdi: Eğer annemle babamın arasındaki mal rejimi ayrılığında bir sorun olursa, annem ne yapacak? Kimse “mal varlığını” düşünmek istemez, ama bu, maalesef yaşadığımız hayatın bir parçasıydı.
Hüzün, Kayıp ve Duygusal Zorluk
Annemi düşününce içim daha da burkuldu. Hiçbir şeyin bir anlamı yoktu. O kadar yoğun bir boşluk vardı ki, annemin o kayıtsız bakışlarını fark ettiğimde, kendimi ona sahip çıkarken buldum. Bir yanda, evin içinde yalnız kalan annem, diğer yanda mal paylaşımı konusunda ne yapılacağıyla ilgili sorular.
İçimde bir ses sürekli bana şunu söylüyordu: Bu dava açılmalı. Çünkü annemin hakları vardı, ve babamın mirası, yaşamlarını birleştiren tüm o yılların arkasındaki emekler, sıkıntılar ve sevinçler de önemliydi. Bu dava, sadece mal paylaşımından ibaret değildi. Bunu yapmak, bir şekilde anneme ve babama olan vefa borcumu yerine getirmek gibi bir şeydi.
Ama bir yandan da şöyle düşündüm: Eğer annem tek başına bu davayı açarsa, karşımıza çıkacak hukuki engeller ve zorluklar, onu daha da yıpratabilir mi? Birinin ölmesi, her şeyi karmaşıklaştırabilir. Kaybetmek zaten yeterince zorken, bir de mal rejiminin tasfiyesi gibi hukuki meselelerle uğraşmak… Her şey birbirine karışmıştı.
Anlam Bulan Kaybolmuşluk
Bir sabah, annemle konuşurken, kaybetmenin sadece fiziksel değil, manevi bir yük olduğunu fark ettim. Bu yük, aslında geçmişin taşlarını taşımak, geleceği şekillendirmek için gereken kuvveti bulmaktı. O an bir kez daha düşündüm: Mal rejiminin tasfiyesi davasını kimler açabilir? Bu soruyu kendime sormamın, aslında içimdeki sorumluluğa dair bir arayış olduğunu fark ettim.
Annemin haklarını savunmak, sadece maddi bir mesele değil, onun güvenliğini sağlamak ve bu hayatta onun da hak ettiği huzuru yaşamasına olanak tanımaktı. Belki de bu dava, sadece bir hakkı savunmak değil, babamın ölümünden sonra annemin yaşamını en iyi şekilde sürdürebilmesi için gerekli bir adım olurdu. Annemin de, babamın da arkasında bırakmak zorunda olduğu hiçbir şeyi eksik bırakmamak gerekirdi.
Sonuç: Kaybolan Zamanın Ardında
Bugün hala soruyorum: Ölüm halinde mal rejiminin tasfiyesi davasını kimler açabilir? Bu dava, sadece bir hukuki süreç olmanın ötesinde, kaybettiğimiz değerleri ve hatırlamak istediğimiz anıları koruma yolculuğuydu. Kayseri’nin sokaklarında yalnızca yürürken değil, her adımda geçmişin ve geleceğin üzerine düşünerek yaşamak.
O günden sonra, annemle birlikte dava açtık ve sonunda haklı çıktık. O süreç, sadece maddi bir kazanım değildi, aynı zamanda bir kaybı telafi etme ve yeni bir hayat kurma anlamına geliyordu. Bu dava, bana bir şey daha öğretti: Kaybedilen zamanın, kaybolan ilişkilerin ve yaşanmışlıkların arkasında bir anlam bulmak, belki de hayatın gerçek amacıdır.
Hayat, bazen çok zorlayıcı olabilir, ama bizler, her şeyin bir anlamı olduğunu keşfetmek zorundayız. Ölüm halinde mal rejiminin tasfiyesi davasını kimler açabilir? sorusunu sorarken, aslında hayatı, kayıpları ve kazançları yeniden sorguluyorduk.